Overblog Suivre ce blog
Editer l'article Administration Créer mon blog
Histoires courtes

Histoires courtes

Bidaia poetikoa

POPO

Ttotte Etxebeste —
POPO

Igande iluntzea, Baionako bestak bero-beroan ari ziren, karrikak alkola usainez jantziak ziren. Musika eta kantuen artean, Ipar Euskal Herriko gazteria bere antsikabean bestan zegoen. Igande iluntze hartan, gorri eta xuriz jantzia, besta giroa jaun eta jabe zen. Besta giroak urteko arazoak ahantziarazten baititu ordu batzuentzat. Neska gazteak beren edertasunean eta mutilak beraien ondotik, buru eta bihotzak ametsez eta esperantzaz beteak. Bai, igande iluntze hartan, besta giroa zen nagusi Baionako karriketan.

Besta giroan ?... Denak ez alta ! Igande iluntze hartan, 19:30ak aldera, Baionako karriketan zaudenen batzuen lau lagun, lau gudari, Landesetako kanpin batean ziren, jandarmeri ihesi egin nahian. Senditua zaukaten beraientzat giroa berotzen hasia zera kanpin alde hartan eta alde egin behar zutela. Kanpadendak bildu, tresna guziak autoan sartu eta kanpin fresak pagatzera abiatu ziren. Pagatzeko momentuan agertu zen jandarmen auto urdina. Dena plantan utzi eta korrika autora joan ziren, ez zegoen denborarik galtzeko, ihes egin behar zen segidan.

Lau gazteak lehen autoan, ondotik auto urdina, kanpineko bidexketan, filma amerikanoetan bezala, aldiz, hor ez pelikula bat, baizik eta egiazko drama baten hastapena. Gertatu beharra gertatu baizen, lau gazteen autoa blokatua gelditu zen. Autotik jautsi ziren, bi jandarmek berdin egin zuten. Zenbat denbora iraun ote zuen buruz-buruko hark ? Eternitate bat, han zaudenentzat. Minuta batzuen ondoren, eternitate baten ondoren, lehen tiroak joan ziren jandarmen aldetik eta gazteek erantzun zuten segidan. Ondoren, jandarme bat lurrean hilik gelditu zen, bestea zauriturik. Drama ez zen hor gelditzen, zeren lau gazteetatik batek ihes egin baizuen bakarrik, oihan aldera, tiroketa denboran. Gelditzen ziren hiru gazteek begirada batzu bota zituzten inguruetan, azkar-azkar, ezin baitzen luzaz hor egon behar, ikusten zutenez edo ez beren gudako laguna, bainan deus ez, bere itzala ere ez zegoen gehiago ageri. Hiru gazteak jandarmen autoan igo eta ihes egin zuten, jadanik zirrenak entzuten ziren alde guzietan. Denbora gutitan ingurua zakurrez betea izango zen. Jandarmeen irratian entzuten zuten bideak mozten hasten zirela. Zona beltzatik atera behar zuten, hori zen beraien lehentasuna. Beraien helburu bakarra. Lortuko zuten, sare horretatik ateratzen autoz, oinez, treinbideak segituz, oihanetan gordez, gau osoa ibiliz sartu ziren Euskal Herrira.

Herrira sartu ondoren, laugarren lagunaren zain egonen dira, noiz berririk emanen zuen. Alta, egunak, asteak, hilabeteak pasako ziren berririk gabe. Zer gertatu zaio ? Non da ? Galdera horiek beren burumuinetan pasako zituzten hamar mila aldiz…. Maluroski, galdera pisu horren hastapena baizik ez zen. Ze ostia pasa zen han !?! Ekaitza pixka bat pasa ondoren, lagun batzu bidaliko zituzten kanpin aldera informazio bila, desagertuaren inguruko lagunak galdezkatuko, bere ingurumenean xekatuko. Urteak iragan ondoren, hilobia bat ere irekiko zuten, bere aztarnak bidu nahian. Ez zen deus agertuko, ez zen deus entzunen, isiltasunaren hutsa, galderen amildegia.

Urteak pasa dira, garai haietako Baionako bestetako gazteak zahartu dira, haurrak ukan dituzte eta orain haur horiek dira janzten xuri gorriz, haur horiek orain dabiltza beren burasoak bezala kantuz, dantzan, nesken ondotik, bihotzak ametsez eta esperantzaz beterik. Gu aldiz, geroztik beti hor gaude, gure galdera ilun berdinarekin « Nun da Popo ?». Ez dugu ahantzi nahi gure laguna.

Herri honek bere historioaren orrialde bat itzuli nahi luke, bainan orrialde hori benetan hesteko, guk jakin nahi dugu zer egin zuten 1983ko agorrilaren 7ko iluntze hartan, Leoneko oihan beltz haietan, gure anaiarekin. Ez dugu bakerik izanen egia jakin arte, gure azken hatsa arte, hots, jakin arte beti galdera berdina oihukatuko dugu : « NUN DA POPO ? »

Partager cet article

Repost 0
Pour être informé des derniers articles, inscrivez vous :

Commenter cet article